Skomplikowana bryła budynku i Passive Hause: Jak Aerobarrier pomaga w uzyskaniu n50<0,6 niezależnie od geometrii przegród

Projektowanie w standardzie budownictwa pasywnego wymaga od projektantów rygorystycznego podejścia do nadzoru nad pracami na placu budowy. Kluczowym wskaźnikiem potwierdzającym poprawność realizacji założeń projektowych jest parametr n50, który dla certyfikowanych domów pasywnych nie może przekraczać 0,6.

O ile w budynkach o prostej, zwartej bryle osiągnięcie tego poziomu jest stosunkowo proste, o tyle w przypadku obiektów o skomplikowanej geometrii, z licznymi załamaniami dachu, podcieniami czy wysuniętymi wspornikami, ryzyko wystąpienia dodatkowych nieszczelności w elewacji drastycznie rośnie.

Szczelność to wyzwanie przy skomplikowanej bryle

Skomplikowana geometria budynku generuje dziesiątki metrów bieżących styków materiałowych i połączeń konstrukcyjnych, które muszą zachować wymaganą ciągłość. W nowoczesnej architekturze nowoczesnej, często wykorzystującej połączenia różnych technologii (np. żelbetu z prefabrykacją drewnianą lub stalą), tradycyjne metody uszczelniania ręcznego uszczelniania napotykają na oczywiste ograniczenia.

Największe wyzwania dla uzyskania szczelności to:

• Wielopłaszczyznowe połączenia połaci dachowych: Miejsca styku koszy, kalenic i lukarn, gdzie montaż membran wymaga niezwykłej precyzji.
• Wsporniki i nadwieszenia: Przebicia elementów konstrukcyjnych przez powłokę szczelną, które są trudne do zabezpieczenia taśmami lub silikonami ze względu na ograniczony do nich dostęp.
• Niestandardowa stolarka: Duże przeszklenia i drzwi przesuwne typu HS, gdzie połączenie ramy z ościeżnicami w narożnikach bywają problematyczne.

W zakamarkach tradycyjne metody zawodzą

W projektach pasywnych zwłaszcza o złożonej geometrii, tradycyjne uszczelnianie oparte na taśmach i klejach staje się procesem wysokiego ryzyka. Skuteczność bariery powietrznej zależy wówczas od dokładności, doświadczenia i skrupulatności wielu Pracowników pochodzących, zazwyczaj, z kilku różnych firm obecnych na placu budowy wielu wykonawców na placu budowy. Nawet najmniejsze niedociągnięcie w trudno dostępnym zakamarku może skutecznie uniemożliwić może uniemożliwić uzyskanie końcowego wyniku n50 ≤ 0,6.

Wykrycie nieszczelności podczas końcowej próby szczelności (Blower Door) w gotowym budynku o skomplikowanej architekturze często uniemożliwia skuteczną naprawę bez ingerencji w warstwy wykończeniowe.

Proces skutecznego wypełnienia połączeń i przebić/przejść instalacji

Technologia AeroBarrier rozwiązuje problem uzyskania szczelności w obiektach o skomplikowanej geometrii poprzez zmianę sposobu aplikacji uszczelnienia z liniowego (taśmy) na objętościowy polimer akrylowy). System wykorzystuje nadciśnienie do transportu cząsteczek uszczelniacza bezpośrednio do miejsc, którymi wydostaje się powietrze.

Dla projektanta oznacza to:

1. Uszczelnienie niewidocznych ubytków i szczelin: Materiał penetruje i wypełnia nieszczelności wewnątrz konstrukcji przegród i na krawędziach przejść instalacyjnych, których nie da się wykonać ręcznie.
2. Ciągłość bariery na stykach materiałowych: System skutecznie łączy powierzchnie z różnych materiałów i cechujących się odmienną rozszerzalnością cieplną
3. Weryfikacja parametrów w czasie rzeczywistym: Podczas aplikacji system stale mierzy spadek wskaźnika n50. Proces trwa do momentu osiągnięcia wartości zgodnej ze standardem Passive House.

Porównanie metod klasycznych i nowoczesnych

W budownictwie pasywnym margines błędu wynosi zero. Skomplikowana geometria budynku nie musi być powodem rezygnacji z wymagań passive house oraz obniżenia standardu energetycznego obiektu. Zastosowanie systemu AeroBarrier pozwala architektom na większą swobodę projektową, zdejmując z nich ryzyko zawodowe związane z niedopełnieniem wymogów przez ekipy wykonawcze.